Қыздар, оқып жүріп, өз тарихымды жазуды шештім. Серіктес босанулар тур...

Қыздар, оқып жүріп, өз тарихымды жазуды шештім. Серіктес босанулар туралы! Мен үш балалы анамын, төртінші баламды күтемін, күйеуіммен бірге 16 жылдан бері өмір сүреміз. Бірінші қызым 13 жаста, ұлым 11 және ұлым 8 жаста, алғашқы 2 баламды жалғыз босандым, күйеуім мейрамдап, әзіл-оспақ сөйлеп жүрді, ал мен ауруханада қобалжып тұрдым т.б. Үшінші жүктілігім ауыр болды және біз (дәлірек айтқанда, күйеуім) бірге, ақылы түрде босанбақ болдық, өйткені екінші баламды босанған кезде жағдай жаманырақ болған еді. Үшінші босанудың басы үйде басталды 28.10-да, кешкі сағат 8-де су кетті, толқулар басталды, мен екі баланың анасы болғандықтан. Тамақ пісірдім, таңертең ботқа жасадым және күйеуіммен бірге ауруханаға жиналыну бастадым. Балаларды қайынанама қалдырдым! Кешкі сағат 23:00-де ауруханаға жеттік, мені әлі қабылдап жатқанда күйеуімді палатаға шығарып жібердік! Сасқалақтап тұрғанда сағат 1-ге жақындады, толқулар 5 минуттан болды, әр толқынды күйеуім арқамды массаждап тұрды, кардиотокографиямен жатқанда 2 сағат ол мені балаларымен, өмірмен, бар не жасай алатындарымен ерте жіберді, көмегі зор болды! Уақыт таң ата 4-ке ауды, ал мен әлі жүріп жатырмын! Және мен туа бастағанымды түсіндім. Күйеуім дәрігерді шақырды, ол тағы бір стакан шай ішсін деді, әлі ерте. Тағы күттік, сағаттан кейін дәрігерлер келді, төсекке жатқызып, онда біз жаңа баласының басын көріп қалдық, оларда дүрбелең басталды. Дәрігерлер білдірер емес. Күйеуім мені қолға алып, босану бөліміне креслоға апарып қойды. Кіп-киім киіп жүрген кезінде мен босандым және күйеуім нақ өзі күтіп алды. Әйтпесе балам кафельге түсіп кетер еді. Сосын дәрігерлердің шоктық күйі болды, күйеуім қатты ақырып тұрып, барлығын өлтіріп, түрмеге қамап, атып тастаймын деп қаптады. Шынымды айтқанда, осы кезде бір ғана ауырсынуды да есімде сақтамаймын. Босанған кезде, тек оның «егер әйелім мен балама бір нәрсе болса, сендердің соттан аман шығып кете алмайсыңдар» деп қаптағанын ғана есімде сақтадым. Балам келіп қарағанда (дәрігерлер әрине, пуповинаны кесіп болғандар), қажетті бүкіл іс-қимылдарды жүзеге асырды. Әрі педиатрия дәрігері келіп, нәрестені тексергенде, күйеуім палатаны басып жүріп, қаңырап тұрды, оны шығуға сұрап жатты, бірақ естімеді, және сол кезде мен оған «болды, бақырма» деп айттым, ол менің қолымнан ұстап: «кешір, кешір, кешір» деді. Мен неге кешіргенін түсінбедім. Және педиатрия дәрігері нәрестеге қарап болғанда, «құттықтаймыз, мықты ұл туылды, 4650 салмағы бар» деді, күйеуім тағы жарылып кетті, «боғатырын шала өлтіре жаздады» деп т.б. Дәрігер оны тыныштандырып, кабинетіне шақырды. Және сонда мені де, нәрестемді де палатаға көшірді. Күйеуім келіп, тек бірнәрсе деді: «Мен мәңгіл