Бүгінгі түнгі босануымның тарихы. Қызым ұйықтап жатыр. Мен еркін. Міне…

Бүгінгі түнгі босануымның тарихы. Қызым ұйықтап жатыр. Мен еркін. Міне, бәрі кеше таңертең сағат 10-да басталған, 20 минут сайын схваткалар болды. Сосын түстен кейінгі 2-ге қарай 10 минут, ал сағат 16:40-та 3-5 минут аралықпен. Міне, мен кетуге дайынмын, бұл менің бірінші рет емес. Көзімді ашсам, күйеуім келмепті. Ол жұмыс істеп жатқан оқушыларын айдап жүрген. Ал мен оған «Әй, келдім» деп қоңырау шаламын. Ол «Шыдап көр» деді. Мен жүкті екенімді айқайлаймын. Барлығы жиналған. Бірақ телефон үзіліп қалды ???. Енді қайта қоңырау шалдым. Ол айқайлап отыр. Тек шыдап көр, деді. Мен жетіп келдім. Жақсы, ойладым. Одан әрі 4 баламды жинадым. Киіндім. Схваткалар артып келеді. Перинаталды орталыққа жеткізіп әкетті. Онда мені тез қабылдап алып, клизма салды, болжамды уақыт шамамен сағат 18:00 болды. Фетальді мониторингке қосып, бірақ мен тағы қатты ауырдым, сияқты барлығы осында өледі ? әр схватқа кезінде айқайлап, көмекке шақырып жатырмын. Коридорда жуып жүрген санитар кемпір маған көмекке шақырмауын өтіндім. Ол маған жымиюға тырысып еді, бірақ маған күлкілі емес. Бұл фетальді мониторинг мені одан да мазалай бастады. Мені өлердей кесіп жатыр сияқты. Мен қыздар, сонша айқайлап жібердім, үялып кетем. Өгіп-өгіп, төсекті айналдырдым, көтере алмай тастадым. Су ағатын кранды сындырдым. Жалпы, маған шыдау жоқ. Жалюзиді талдап жібердім. Содан соң өз-өзіме келе алмай, коридорға шықтым және дәрігерді кездестірдім. Оның қолына жармастым да, жылап жүрдім. Көмектесіңіздер, мен шыдай алмаймын. Қаншаға қажет болса да төлеймін, тек көмектесіңіздер. Ол маған: «Құрметті қыз, неге сонша айқайлап жатырсыз, бүкіл ауруханаға естіртіп жібердіңіз-ау?» – деді. Мен: «М