В приложении удобнее читать обсуждения, отвечать и получать уведомления.
Менің туу тарихым ? 05.02.2021 күні менің сәбиім, қызым, 37,4 апта ішінде туылды. Салмағы 2860 г және бойы 48 см. Мен жеңіл көтерінкі қатынастым. Ешқандай улану да, көңіл-күй ауытқуы да, жүрек жанып ауыруы да болған жоқ. Стационарға жатқызылған жоқпын. Тек жүктіліктің соңына қарай баланың өте төмен жатуына байланысты ыңғайсыздық сезілді. Бірақ соңына дейін жұмыс істедім, қозғалуға тырыстым. Дегенмен көп салмақ алдым, 14 кг. 30-аптаға таяу маған 40-аптадан бұрын туылатындай сезім пайда болды. Сондықтан бәрін алдын ала дайындадым, сөмкелерді әзірледім, болмашы оқиғаларға арналған. Және де дұрыс істедім. 37-аптада дәрігерім родильницаға КТГ-ға баруым керек болды. Маған соңғы апта ішінде іштің ауыруы туралы айттым және ол маған тексеруге ұсынды. Келдім, ол қарады (бұл 4 ақпан, бейсенбі күні болды) және: "Немесе бүгін түнде ауырулар басталады, немесе жақын күндері. Мұндай зайыптығыңмен сен дүйсенбіге дейін міндетті түрде туасың" деді. Мен қорықтым. Госпитализацияланып жатуым керек болды, өйткені алда демалыс күндері болды және мен байқауда болуым жақсы. Мен ерте ауруханада жатуды қаламадым. Ол маған сол күні жатуды ұсынды, бірақ мен үйде қалып, таңертең келуді шештім. Солай да жасадым. Келдім, талдауларды тапсырдым, ЭКГ жасады, КТГ-ға бардым. Медбике: "Іштің ауырғанын сезіп жүрсің бе? КТГ бойынша сенде ауырулар басталып қалған. Ауырулар аралығы 10 минут болса, мүмкін бүгін туасың. Палатадан кетпе" дейді. Мен қорыққан едім. Күш жинап алайын деп жата бастадым, өйткені кешегі түні осы ойлар салдарынан мүлдем ұйықтай алмапқан едім. Бірақ ұйқыдың орнына комекшімен жанында отырып, туылу процесі қалай басталады, ауырулар қандай болады, осы ауырту шыдауға болады ма деп талқылап отырдық, әрқайсымыз кімнің бұрын туатынын білгісі келді. Сонда да тағы тексеруге кірдім және дәрігер: "Бас тұрған, жарылу 2 саусақ. Бүгін тууға кетеміз" деді. Қорқып палатаға кірдім, комекшім: "Ну, не болды?" деп сұрады. "Бәлкім, бүгін туылу басталады" дедім. Сол сәтте менің суларым кетіп, ауырулар басталды. Аралық бірден 3 минут болды. Сол кезде мен жылап жіберіп, істерия қалыптасты. Күйеуім жолда, қала сыртында. Біз жұптық тууды жоспарлаған едік. Ол келе алмас. Бұдан да карантин себебінен тест өткізе алмай қалдық. Мен бұлай тез басталады деп ойламаған едім. Заттарымды жинаймын, мені туу бөліміне ауыстырды. Ауырулар көтерілетін болды, мен әрқашан палатада жүріп, әр ауырудың ырғағымен тыныстауға тырысқан едім. Күшейген кезде ауру өте қатты болған. Бірақ айқайлауға, жылауға, ақырауға ешқандай құлшыныс жоқ еді, бірақ көршілерімнің жасағанындай. Барлығы көтерілді. Тек мен әлсіздікті қатты сезіндім. Жай ғана жатып демалғым келді. Ауыруларға 5 сағаттан кейін толық ашылу болды. Дәрігермен және акушерке бірге дем алысты үйрендік және 20 минуттан кейін менің қызымның арманын жүзеге асырылған ұзақ күтілген жылауын естідім) Менің үшін ең ауыр кезең - тараулар кезеңі болды, бірақ тағы да шыдадым. Ал қызымды маған қойғанда мен онымен бірге жылай бастадым. Мен өте бақыттымын, оның жағдайы жақсы, ендігі жерде ол жанымда. Ауыру бірден ұмытылды) Олар мені тігіп жатқанда да, бауырымды басқанда да ештеңені сезген жоқпын. Барлығы бірден жоғалып кетті) Сондықтан қыздар, туу қорықпаңыз. Біздің балаларымыз үшін барлығын шыдауға болады) 2 апта өткен соң, ол кезде қаншалықты ауыр болғанын есімде де жоқ. Ал енді жанымда жатқан бақытты ұмытуға болмайды ?
Пікірлер: 67
Ұнатулар: 0
