Менің туу тарихым сонша қызықты емес. Әйтпесе, қызықтанғыңыз келетін б…

Менің туу тарихым сонша қызықты емес. Әйтпесе, қызықтанғыңыз келетін болса... Жүктілік бойы күшім мен энергиям толық болды. Соңғы мерзімдерде де жүріп, еден жуып, баспалдақтардан көтерілдім. Бірақ бәрі қисынсыз... Осы күндері осы толғаулардың болуын күтіп отырдым. Бір күні оң жағым қатты ауырды... алғашында назар аудармадым. 9 айда не ғана ауырмайды? Бірақ сол жерде норма ғана. Әр 40 минутта болатынын саптам бастадым. Анам панике болды, шұғыл жәрдем шақыру керек деді. Мен болса, мезгілділік жоқ деп айттым. Сол күні күндіз допплерге барсам, жүрек соғысы 162 болып тіркелген. Мен ол нәтижені акушерке жібердім, ол норма деп жауап берді. Мен тыныштандым да, кешке сол ауырулар да тоқталып, ұйықтадым. Ертеңіне сол арт жағым қайта ауырды да, қызыл тұманды бөлінбелер болды. "О, бұл тығын! Демек, толғаулар жақында басталар" деп ойладым. Анама айтамын, ол қайта жедел жәрдем шақыр деді. Мен қарсы болдым, "жоқ, толғау жоқ. Онда не істейміз?" Соңында, жедел жәрдем шақырып, түсіндірдім. Төлеу арқылы туу орталығына барып, ктг жасадым. Кеңіру 1 см. Ктг 190. Бас дәрігер жүгіріп келіп: "Операциялық бөлмені дайындаңдар!" деп қысқа ғана айтты. Мен түсініксіз. Қолыма антибиотик, тамшылатқыш тағылды. Мені 3-қабатқа апарды... Әрі қарай наркоз беріп, 15 минуттан кейін балам Дамианды (4180 гр) сыртқа шығарды. Тағы 30 минуттан соң операция сәтті аяқталды. Реанимацияға апарып, мен есімді жиғанша отырғыздырды. Бұл