В приложении удобнее читать обсуждения, отвечать и получать уведомления.
Сәлеметсіздер. Мұнда анонимді жазу мүмкіндігі пайда болғаны өте жақсы, өйткені мұндай жағдайды айту өте қиын. Күйеуімен қиын қатынастан шығу жолын айтып беріңіздер. Біз 7 жыл бірге өмір сүрдік, біздің екеуіміздің де жасы 30-да. Осы уақыт ішінде ол жұмыста жүрген кезден гөрі көбірек үйде болды. Тұрақты түрде әртүрлі жоспарларын айтып, бизнес бастағысы келетінін, енді-енді бірдеңе өзгеретінін, тек аздап қалғанын айтады... Ешбір жұмыста ұзақ уақыт жұмыс істеген емес, түрлі себептерден. Жиі достарын біздің үйімізге әкеледі, жұмыстан келсем - онда тағы бір мас той. Мас болғанда, кейде мас емес кезде де, қатты қорлауы мүмкін. Мұндай жағдайларда сөйлесу, маған меншігім сияқты. Егер оның мінез-құлқы туралы бірдеңе айтсам, онда кінәмді мені жасайды. Мен мұндай-сондай. Тіпті, ол баланы қатты қалайды, маған егоистка, өзім туғым келмейді деп айыптайды. Мен мұндай қатынастарда бала туа алмаймын деп түсіндірдім. Мен жұмыс істеуім керек, әйтпесе біз өмір сүре алмаймыз, өйткені оның жұмысы тұрақсыз және біздің кредитіміз бар. Ол "бала болса, бәрі басқаша болады" дейді. Әрине, жүрегімнің түбінде, бұл солай болмайтынын түсінемін. Ол айтқан уәдеге ұзақ уақыт бойы сенемін, бірақ ештеңе өзгермейді. Кейбір сәттерде ол мейірбан, қамқор, нәзік. Үйдегі жұмысқа көмектеседі - кешкі ас жасайды, пәтерді тазалайды. Бұл күндері қорқынышты жағдай болды, мені шыдамым кеткендей болды, алғаш рет 7 жыл ішінде заттарымды жинап шығуға бел будым. Бірақ ол кейін келіп, маған жүгірді, кешірім сұрады, өзгереміз деді, мені ешқайда жібермейміз деді және т.б. Қайтадан оралдым. Бірақ мен енді мұндай қатынастарды қаламайтынымды түсінемін, ішімде бос сияқтымын, ешқандай эмоциялар жоқ және күшім таусылып бара жатыр. Оның қатынастарында көрсетілуім нашарлай бастады, әрқашан біршама күйзеліс күйінде болам. Қазір күйзелісті