В приложении удобнее читать обсуждения, отвечать и получать уведомления.
Мен өмір бойы аса алаңдаушы болдым, мектепте мені қорлағаны (тұрақты түрде қорлағаны, қағаздарды лақтырғаны және т.б.), әке-шешемнің ішімдікке салынған кезде толқушы болуым (бізге ұшып келетін ештеңе, пышақ, шокпармен жарақаттайтындары) 28 жасыма дейін достармен тіпті танысқан емеспін (балабақшада бір досым болған, бірақ ол байлар қызымен достасып кетті, институтта бір досым болды, қазірге дейін араласамыз, бірақ оған не болғанын білмеймін). Мен ұжымның бір бөлігі болмаймын, туған күндерге, биіктерге баруды ұнатпаймын, ешқашан бармағанмын, достарым жоқ, үйде құлақаспаппен отырамын, айқайлағандарды естімес үшін, егер не болса, патруль офицеріне жүгінемін. Жұмыста мен жай бір тышқан сияқтымын. Енді күйеуім маған балам біреумен де қарым-қатынас жасай алсын деп бала іздетуде, бірақ біз тұрып жатқан жерде ешкім жоқ. Маған ештеңе де мәнді емес көрінеді, мен тұрақты түрде зарлаушымын, күйеуім және анам маған өмірге әртүрлі көзқарастарымен қарайды, назар аудармауды ұсынады. Ресми жұмысым жоқ. Балам бақшаға барғанда депиляция шебері болып жұмыс істей бастағым келеді. Сіздердің арасында да осындай адамдар бар ма? Мүмкін, маған психиатрға барған дұрыс шығар? 30 жасқа таяған менің, бюджеттік ұйымдарда тұрақты жұмыс табудың мүмкіндіктері қандай, өзім парикмахер мамандығын алдым, депиляция курстарын жаңа бітірдім және кабинет жалдай бастадым.