Қыздар, сәлем. Сендердің балаңды 1 жасында балабақшаға бердің бе? Сенд…

Қыздар, сәлем. Сендердің балаңды 1 жасында балабақшаға бердің бе? Сендердің тәжірибеңді білгім келеді. Балаңды ренжітеді деген қорқыныш бар ма еді? Тағы да қандай қорқыныштарың бар еді? Кінә сезімімен қалай күрестің? Балаңа ұнап жүр ме, бейімделуі қалай өтті? Әрине, бала анасымен болғаны жақсы деп түсінемін. Тек декретте 3 жыл болып қарып кеттім. Шыдай алмаймын. Көмек жоқ, күйеуім жұмыста. Кіші қызым көп ауыздан. Жанымнан кетпейді. Тек құшақта отыруды қалайды, тамақ әзірлеп отырған кезде жанымда отырғысы келеді. Жерде жүргісі келмейді, жан-жағыма айқайлап қоятын болды. Ешнәрсе қызықтырмайды, ни мультфильмдер, ни ойыншықтар, ни ас құралдары. Нашар ұйықтап, аз ұйықтайды, әр дыбыстан оянады. Мені бұның бәрі көңілсіз етеді, себебі үй шаруаларын тастап кеттім, үйде ықсыздық, тамақты зорға әзірлеймін. Күйеуім өзі түсінгіш және ыңғайсыздық туралы ешнәрсе айтпайды. Бірақ мені өзімді жинап алуым қиын. Сондықтан балабақшаға беруді қалаймын, бірақ жаным ашиды. Тәрбиешілер мен басқа балалардың ренжітетінін қорқамын. Теріс пікір жазбаңдар.