Кеші, бүгін әкем менің әкелері келді. Ал, олар баланы шабыттап, ойыңда...

Кеші, бүгін әкем менің әкелері келді. Ал, олар баланы шабыттап, ойыңдатып ойнады. Сосын, бір моментте ол күшті күбірге түсті. Оған бір нәрсе ұнамаған, сондықтан ол барынша дауырды. Ал, тамақ жеуге уақыт келіп қалды. Мен мұндай кездерде өзімді бақылауға тырысамын. Не себебі, ол барынша дауырлап отырғанын түсінуге тырыстым. Баланы мұндай күйде естімейді. Ол сөйлей алады, бірақ өзінің ойларын анық білдіре алмайды. Сосын, әкем мен әже, оған жақындап, оныңмен сөйлеуге тырысты. Мен баланы ұрламауға сұрадым. Осыдан соң, әке: «сен баланы қуып көрдің ме?» – дейді. Мен: «Не себебі, баладан қуып отыру керек пе?» – деймін. Ал, ол: «Ол сенің бойына отырып алады, сондықтан қуып беріңіз», – дейді. Сосын, ол дүкендерде де олай жақсы жасайды, күбірге түсіп, өз мақсатын қамқорлап алады. Ал, әже, көбірек сөйлемейді, мүмкін оның мұндай жағдайға қолдауы бар. Мен өте шабытталдым. Ол мені айтты, "Біз бірге ауылға шығып, онымен кездесуге барайық". А, баланың дамығып, үнсіз болды. Мен оған, "Менді қорқытуға және балаға соққы салуға қажет емес", - дедім. Олар үйге кетіп, сонымен бірге, олар бабасын шақтым деп ойлаймын. Őлер бабасын сирек кездеседі, және мүмкін, олар мұндай жағдайларда қалай визаға беру керектігін түсінбейді.