Сәлем, қыздар. Бәрі де тұңғиыққа батты, бәрінен де арылғым келеді. Дек…

Сәлем, қыздар. Бәрі де тұңғиыққа батты, бәрінен де арылғым келеді. Декреттен, үйден де шаршадым. Қызымды ұйықтату қиын, бұрын да солай болатын, бірақ қазір күшім жетпей барады. Бір кездері ол бөтелкемен ұйықтап қалатын, енді солай емес. Араластырылған сүтін ішіп болған соң, аунап жатады. Оны жастыққа қойып, гойдалтып ұйықтатамын. Егер айқайламасам, ұйықтамайды. Ендеше, ол бөтелкемен ұйықтамаса, оны мүлдем алып тастауды шештім. Ал ендігі уақытта ол мүлдем ұйықтамайды. Түсқоңыр ұйқыға 1,5 сағат гойдалтқанмын, бірақ ұйықтай алмады. Көзім уқалап кетті. Күйеуім соңғы кезде жұмыстан келе салып, телефонға көмілген күйі жүреді, ас та ішпейді, телефонын ұстап отырады. Бала менен ойнамайды, мен ыдыс-аяқты жуып, үй шаруаларымен айналысып жүргенде, қызына мультфильмдер қосып қойып, өзі телефонда жүреді. Ол бұрын солай емес еді, бірақ соңғы ай-екі айда телефонға қатып қалыпты. Өзім үшін бөлінген уақыт туралы тіпті айта кетейін. Менде ондай уақыт жоқ, өзіме арнайы уақыт бөле алмаймын. Біз, әрине, демалыс күндері отбасылық серуендейміз, бірақ мен бала жоқ жерде жалғыз шықпаймын. Егер шықсам да, бір сағаттан кейін күйеуім телефон соғып, қашан келетінін сұрайды. Бәрінен де шаршадым. Одан бөлек, келесі баламыз да жолда, ал менде күш қалмады, туғаннан кейін қалай боласам екен деп қорқамын.