Қыздар, кеңес беріңіздер. Қайнағам менің ұзақ қолбауын үзгенім. Ол үне…

Қыздар, кеңес беріңіздер. Қайнағам менің ұзақ қолбауын үзгенім. Ол үнемі жүрегіме кіріп, қалай болу, не істеу керек екенін айтып, досының келіндерін әңгімелеп, олардың қалай жақсы екенін, біз (мен және менің қайнағым) қалай басқа екенін айтып отырады. Мен олардың күтулеріне сай келуім неге керек деп түсінбеймін, олардың түсінігіне сай келу үшін шырмалып жүруім неге қажет. Мен басқа адаммын және мен қандай болсам да солай болу құқығым бар. Енді, мен мұны бір жарым жылдан бері көтеріп келемін. Күйеуім үшін көтеріп келемін, ол үйде не болып жатқанын білмейді. Ол қасында болса, ол өте қамқор, жақсы. Ол шықса, дау-дамай басталады, менің жүрісім, ыдыс-аяқты жумауым, үстелді дұрыс жаймауым. Күшім таусылды. Мен келесі нәрсені айтқым келеді, мен күйеуімді басқа қалаға көшуге көндірдім. Бірақ ол сонда жеке өзі баруға қалады, ал мен балаға бір жыл толғанша бір жарым жыл оның анасымен тұрайын, сосын ол квартира тауып, біздің үшін ыңғайлы болатындай етіп орналасады. Мен оның ұсынысын түсінемін және келіскенмін, бірақ осы бір жарым жыл ішінде не болатынын елестетіп қараймын, мен қобалжып кетемін. Енді мен осы бір жарым жылды қайнағамның қасында қалай көтерерімді, сонда күйеуіммен және қызыммен бақытты өмір сүре аламын ба, әлде күйеуіммен бірге бірден баруға көндіруге тырысайын ба, білмеймін. Оған анасы туралы жаман сөз айту қиын, себебі ол оны ең жақсы деп санайды. Ол мені түсінбейді. Мен қандай кеңес бере аласыңдар?